Boer Henk is een hit!

Ring-ring, telefoon! Thomas III aan de lijn.
“Pa, komt U donderdag?”
“Donderdag is Hemelvaartsdag beste kerel. Dan is er geen trainen.”
“Nee ik moet voetballen. Onder 23.”
“Leuk...waar?” , vraag ik niet zonder ironie.
Half uur later opnieuw telefoon
“Hi Pa.”
“Dag Alex”
“Komt U donderdag naar Thomas kijken met de Onder 23”
“Ik weet nergens van. Waar?”
“Dirksland. Ik wil ook mee”.
Juist. Dat is nummer 2. Nu kan ik eenvoudig en botweg nee zeggen. Maar dan zal over 20
minuten nummer drie aan de telefoon hangen. En vervolgens nummer vier.., nummer vijf..,
nummer....
Stekker eruit trekken dan? Komt de hele horde natuurlijk binnenstormen, “Pa er is toch
niks gebeurd!”
Kinderen zijn een zegen God's zei Cats. Of haal ik nu teksten door elkaar?
“Dan gaat Priscilla zeker ook mee?”
“Ik denk het wel. We moeten 9:15 verzamelen.”
Thomas III maar even terug bellen en vragen of schoondochterlief ook mee gaat. En
kleinzoon Alejandrito ook. Ja! Nee beste kerel ik heb een Peugeot 107 geen Mercedes
touringcar. Geen plaats voor kinderzitje dus.
“Kwart voor negen kom ik je ophalen.”
“Zo vroeg? We moeten toch om kwart over negen aanwezig zijn?”
“Nee. Negen uur!”
Ik heb enige ervaring met Zuidamerikaanse afspraken, vandaar.
Stipt negen uur zijn we bij TOGR. Ongeveer de eersten. Kwart over negen zijn we al met
z'n achten. Dat schiet lekker op. De donder is van de gezichten van leiding en ouders af te
lezen. En dat komt beslist niet doordat Hemelvaartsdag op donder-dag valt!
Rond bellen. Eén is onderweg maar moet nog even langs zijn werk. Slim. Negen man.
Twee jongens bellen die niet eerder waren uitgenodigd. Of ze willen voetballen? Ja dat
willen ze wel, maar ze hebben geen vervoer.
OK. Ik ga ze wel halen. Eerste Oleanderplein, de tweede bij het Schieplein. En nu: welke
route? N57 of Hellegatsplein? God zegene de greep en richting N57 gaat de reis. Even
voorbij de Calandtunnel gaat de telefoon.
“Pa waar bent U?”, vraagt Thomas III José. Rozenburg antwoord ik laconiek wetende dat
het hem toch niets zegt. Ik had ook Ljouwert kenne sizze.
“Hoe laat bent u hier?”
“Over 20 à 30 minuten als ik niet in een file terecht kom.”
“Oh. Mijn tas is nog bij U in de auto”
“Dat,” reageer ik sarcastisch, “is buitengemeen slim van je.”
Even de bocht bij Heenvliet ronden en dan...oeps file!
Tot aan de Haringvlietdam gaat het in sukkeldraf richting Stellendam. Hoogste snelheid
behaald: ca 13 km/u. Pas in de kantine DVV'09 begrijp ik de oorzaak van de file.
Rond twaalf uur dan eindelijk in Dirksland. Jongens eruit gooien, zelf een parkeerplek
zoeken. Eerst maar koffie en een broodje. De eerste wedstrijd is een gelijkspel geworden
voor TOGR. De grote tafel voor de kantine vult zich gestaag met spelers van De Fendert
uit Fijnaart. Zij hebben hun eerste wedstrijd verloren, hebben Bob en de Spelbrekers thuis
gelaten en laten eerlijk, helder, Henk vrijelijk vlieden. Even dacht ik nog dat ze uit Biervliet
komen, maar het accent klinkt eerder West-Brabants dan Zeeuws. Wonderlijk genoeg lijkt
het toch geen erg slecht recept te zijn, want hierna verloren ze geen wedstrijd meer: in
reguliere speeltijd althans, maar de apotheose bewaren verhalenvertellers vaak voor het
laatst, zo ook uw scribent.
Thomas III blijkt de eerste wedstrijd met geleende schoenen maat Pipo gespeeld te
hebben. Had ik wel willen zien. Een klucht op deze overigens zonovergoten dag had ik wel
willen bijwonen.
Na de derde wedstrijd wijst Ron Boerlage me op een krantenknipsel op het prikbord van
DVV'09: “Boer Henk is een hit”.
Dat was het dus! Een paardenfokker heeft zijn Shetlandpony1) Boer Henk genoemd en die
liep natuurlijk op de N57. Vandaar dat sukkeldrafje.
Wel nu ik hier toch ben maar eens naar de 4e wedstrijd kijken. Maar wat ik zie kan ik
moeilijk geloven. Niks haantjes. Niks egootjes. Nee. Heel on-TOGR een team .
Aannemen, twee drie passen, overspelen. En buffelen. En dat spel herhaalt zich in de
vijfde en zesde – laatste – wedstrijd. Maar helaas blijven de beslissende doelpunten uit en
wordt er zesmaal gelijk gespeeld en niet eenmaal verloren. Maar wat een show en dat nog
gratis ook. Mijn dag kan niet meer stuk. Vergeten alle startellende. En dan de beloofde
apotheose.
In de laatste wedstrijd tegen De Fendert wordt het in reguliere speeltijd weer gelijkspel en
moeten strafschoppen de beslissing brengen. Maar zoals zo vaak voelt geen speler er
voor om het spits af te bijten. Op 1 uitzondering na dan.
“Ik neem de eerste wel”, zegt keeper Stefan Pieke laconiek
Hij legt de bal op de stip en je hoort hem denken, zo collega 's effe zien hoe goed je bent.
En strak gaat de bal in de touwen, 1-0. Niet zo bijzonder dus collega of teveel gedronken?
Dan is het de beurt aan De Fendert voor de gelijkmaker: 1-1.
Dan is de beurt aan Bob Mulder. Die schiet over, hoor ik naast mij mompelen. En..Bob
schiet altijd over. Ik kijk nieuwsgierig toe hoe Bob rustig de bal op de stip legt en aanloopt:
2-1. De scheidsrechter overhandigt de bal aan De Fendert. Deze legt rustig de bal op de
stip en kiest zijn hoek. Straks schiet hij de bal in de rechter hoek. Mooi genomen op
zichzelf maar er lag daar ook een hindernis die zich tooit met de naam Stefan Pieke: 2-1.
Dan mag broer Jasper het eens proberen: 3-1.
Als De Fendert dan weer aan de beurt is neemt de spanning onder de supporters voelbaar
toe: wordt het 3-2 of blijft het 3-1. Schiet hij over? Tegen de paal? Op de lat? Sommigen
wenden het hoofd af. De Fendert schiet en...niet op de paal, niet op lat, niet over,
niet...maar weer vinden ze Stefan Pieke op hun pad. Het blijft 3-1.
De laatste broer is nu aan de beurt. Marcel Pieke ditmaal. Feilloos wordt het 4-1 en TOGR
is de lachende winnaar.
Jubelend stort een menigte spelers zich op hun keeper wiens gestalte daar gelukkig tegen
bestand is.
Er wordt dan nog lang nagefeest, gegeten en gedronken. En dan zo rond zes uur? Naar
huis. Naar huis? Natuurlijk niet! Eerst nog even naar De Lage Weide. En daar feesten we
nog even lekker door. Tegen negenen dan toch maar huiswaarts.
“Slaap je al?” vraag ik zachtjes.
“Nu niet meer”, en op de klok wijzend “weet je hoe laat het is?”
“Behoorlijk vroeg” grinnik ik.
“Half drie! En ga je nu slapen?”
“Ja”, zeg ik.
“Had je gedacht!” dit maal grinnikte zij.
1) Hit is de benaming voor een Shetlandpony. De Shetland eilandengroep heette vroeger
Hitland.

naar TOGR onder 23